معرفی اجتماع درمان مدار بچه های خوب خدا ( TC )

اجتماع درمان مدار (therapeutic community) برنامه اقامت گزینی بلند مدتی است که درآن افراد در کنار هم کار و زندگی می کنند و تلاش می نمایند مکانیسم های مقابله ای بدون مواد را در خود رشد دهند.
اجتماع درمان مدار یا TC دارای قوانینی است که سعی در توانبخشی یا در مواردی تواناسازی افراد دارد. یک فارغ التحصیل TC از طریق کسب تجارب موفقیت آمیز از زندگی کردن در اجتماعی کوچک، ساختار یافته و سخت، برای وجود دوباره و کار در دنیای بیرون آمادگی بهتری کسب می کند.
به جز پرسنل درمانی، کارکنان TC معمولا معتادان بهبود یافته هستند. TCها بر این پیش فرض استوارند که معتادان کم تجربه و ناپخته هستند. برنامه ها بطوری منظم و تدوین شده اند تا در راستای بالابردن استقلال، مسولیت پذیری و روابط پایدار به بیمار کمک نمایند.

تاریخچه اجتماع درمان مدار
چارلز ددریچ و سایر میگساران اولین اجتماع درمان مدار را در کالیفرنیا پایه گذاری کردند. او و سایرین که در سانتامونیکا با کمک هم با استفاده از شیوه بازگیری ناگهانی اعتیاد را ترک کرده بودند دور هم جمع شدند و هسته اصلی یک اجتماع درمان مدار را تشکیل دادند. این روش، درمانی موثر و نوین برای افراد مبتلا به اختلال های اعتیادی شدید بود. ددریچ پس از تجربه پاکی در انجن AA، اجتماعی جامع و خودگردان را پایه گذاری کرد که در ان قوانین غیرقابل بحث وضع شده بودند.

اهداف اجتماع درمان مدار و انواع آن
هدف TC ایجاد تغییرات کلی در سبک زندگی معتاد است که شامل موارد زیر می شود:
۱- پرهیز از موادر مخدر
۲- ایجاد صداقت فردی
۳- کسب مهارت های جدید اجتماعی
۴- حذف عقاید ضداجتماعی و رفتارهای غیرقانونی
در TC عملا اهداف روان شناختی و اجتماعی به صورت همزمان تعقیب می شوند و به منظور دستیابی به اهداف بیمار باید حداقل ۶ ماه ( این مدت تا ۳ سال قابل تمدید است) در اجتماعات درمان مدار زندگی کند و با برنامه های هدفمندی که برایش درنظرگرفته شده است، سطح عملکردش را به سطح عملکرد قبلی برساند. در عین حال باید انواع جدیدی از رفتار را نیز فرا بگیرد. البته این یک یادگیری ساده نیست و در واقع درمان به مفهوم یک فرایند پیچیده یادگیری است که در نهایت به کسب مهارت های زندگی منجر می شود. اجتماع درمان مدار که حدود پنج دهه از عمرش می گذرد در ابتدا برای سوءمصرف مواد بوجود آمد. اما در حال حاضر توانسته است با حفظ چهارچوب و الگوی درمانی منحصر به فرد خود، ابزارهای رشد شناختی، عاطفی، معنوی و فرهنگی را در اختیار مراجعینش قرار دهد. همچنین TCها در اوایل ظهور خود بیشتر به معتادین ارجاعی از دستگاه قضایی خدمات می رساندند، اما امروزه طیفی از مراجعان این مراکز را افراد داوطلب درمان تشکیل می دهند که به صورت اقامتی از خدمات آن بهره مند می گردند.